Nie zawsze wiem, jak mówić o sobie wprost, więc częściej robię to w słowach, które piszę. W głowie mam więcej myśli niż ciszy, a emocje często wygrywają ze zdrowym rozsądkiem. Lubię obserwować ludzi, wyciągać z codzienności małe fragmenty i zamieniać je w historie - czasem delikatne, czasem chaotyczne, ale zawsze moje. Nie udaję kogoś, kim nie jestem, bo w słowach i tak wszystko wychodzi na jaw. Jeśli coś tu zostawiam, to kawałek siebie - trochę wrażliwy, trochę zagubiony, ale szczery.