Wyobraź sobie, że "Coffee Talk" wypija kawę z "Wiedźminem", potem idzie na drinka z "Blade Runnerem", a na końcu - w rozpaczy po obejrzeniu "The Last of Us" - pisze do ciebie o trzeciej nad ranem. Arcanopolis pachnie deszczem, krwią i kawą. To miasto nigdy nie zasypia - tylko stygnie jak filiżanka porzucona w pośpiechu. Wszystko zaczęło się od jednej filiżanki. I jednej straty, po której już nic nie smakowało tak samo. Ktoś nie chce już milczeć. A ktoś jeszcze patrzy z mroku, popijając czarną kawę. Luna prowadzi kawiarnię w dzielnicy, gdzie czarne historie nalewa się do filiżanki razem z mlekiem. Ragnar miesza łyżeczką w cudzych sekretach i nie boi się sięgnąć dna. A Castelios? Pojawia się nagle. I zostaje - uderzając jak espresso wypite o trzeciej nad ranem: potrzebne, mocne, gorzkie, nie do zapomnienia. W tym mieście wszystko jest jak kawa: czarne, gorzkie i mocniejsze, niż sądzisz. A prawda? Zaparza się długo. Ale gdy wreszcie wypłynie - parzy. Tylko czy naprawdę chcesz się poparzyć?